"Miłość oraz inne dysonanse", Janusz Leon Wiśniewski, Irada Wownenko, Znak Litera Nova, 2012.

„Miłość oraz inne dysonanse” to pierwsza książka autorstwa Janusza Leona Wiśniewskiego, po którą sięgnęłam. Wiele dobrego słyszałam o „Samotności w sieci”, dlatego pojawienie się nowej powieści wzbudziło moje zainteresowanie. Pomyślałam, że zacznę poznawać twórczość tego pisarza nie od początku, a od końca. Jednak po lekturze nie jestem pewna, czy w ogóle chcę poznawać poprzednie książki J. L. Wiśniewskiego… Nie, nie jest to tandetny romans, wręcz przeciwnie!

„Miłość oraz inne dysonanse” to wspólne dzieło polskiego pisarza (ale mieszkającego na stałe we Frankfurcie) oraz rosyjskiej pisarki Irady Wownenko. Zapewne w Polsce nikt o niej nie słyszał, za to o Wiśniewskim raczej wszyscy. Dlatego, mimo iż wkład pracy w książkę był porównywalny (tak mi się wydaje), nazwisko polskiego autora na okładce widać już z odległości kilku metrów od regału w księgarni, a dużo mniejsza Irada Wownenko widnieje, niczym nie rzucający się w oczy podtytuł, pod nazwiskiem mężczyzny. Ciekawe, czy rosyjskie wydanie wygląda inaczej. Fotografia na okładce sugeruje pełen namiętności romans wypełniający karty książki. Notka na ostatniej stronie również nie pozostawia wątpliwości. A tymczasem jest inaczej.

Anna jest mężatką, chociaż mąż już dawno przestał ją zauważać. Jedyny kontakt jaki mają ze sobą, to ten łóżkowy (z przymusu) oraz zdawkowe rozmowy, które sprowadzają się jedynie do krytykowania wad Anny przez męża Siergieja. Kobieta jakich wiele – samotna w małżeństwie.

Struna jest Polakiem, wykształconym krytykiem muzycznym. Przystojny, inteligentny, właściwie byłby nudnym bohaterem, gdyby nie fakt, że jest pacjentem szpitala psychiatrycznego w Pankow w Niemczech. Dzięki temu poznajemy kilka barwnych postaci, rozmowy Struny z kumplami ze szpitala zajmują sporo miejsca. J. L. Wiśniewski ma dość charakterystyczny styl pisania. Jest jednym z najlepiej wykształconych pisarzy polskich (magister fizyki, doktor informatyki, doktor habilitowany chemii), i te jego umiejętności widać w tekście jak na dłoni. Nie jest pierwszym lepszym autorem piszącym o związkach, jest jedyny w swoim rodzaju, ale jednocześnie trochę przez to przerysowany, czuć trochę ten naukowy charakter. Według mnie przenosi za dużo własnych poglądów i przemyśleń na różne tematy do literatury. Wiele razy czułam się jakbym czytała artykuł naukowy zamieszczony w czasopiśmie z jakiejś dziedziny. Nie mówię o muzyce, której rzeczywiście jest mnóstwo i jest naprawdę świetnie opisana; tak miało być, w końcu Struna jest muzykiem. Bez muzyki ta ksiązka nie istniałaby, bo w większości właśnie ona budzi uczucia w bohaterach. Nie chcę, żeby ktoś mnie źle rozumiał: nie spodziewałam się lekkiej lektury niewymagającej myślenia. Jednak sięgając po książkę o tytule „Miłość oraz inne dysonanse”, lekko się podenerwowałam czytając kilka stron wywodów o Smoleńsku, kiedy temat tej strasznej katastrofy jest wałkowany od przeszło dwóch lat, i wyświechtany ze wszystkich stron. Nie powinno się go przenosić według mnie do powieści „pełnej namiętności i muzyki”, bo żar miłości nie współgra mi z lotem Tupolewa.

Mocną stroną książki rzeczywiście jest muzyka. Muzyka klasyczna, gwoli ścisłości. Struna jest zafascynowany Chopinem, Horowitzem, i wieloma innymi artystami. Jest też poezja, np. Wojaczek. Oprócz klasyki pojawia się też Matisyahu śpiewający reggae („To chyba najbardziej cool Żyd, jakiego znam. Oprócz Jezusa…”) oraz rosyjska kapela Leningrad (ostro skrytykowana przez Strunę, według mnie warto się z nią zapoznać).

Jeśli ktoś czytając tę recenzję odniósł wrażenie, że mało w tym wszystkim namiętności, nie będę wyprowadzać z błędu. „Miłość oraz inne dysonanse” ma prawie 500 stron, a zanim Anna i Struna w końcu się spotkają, trzeba przeczytać około ¾ powieści. Po drodze są oczywiście spotkania z innymi kobietami, akcja kilkakrotnie przenosi się z miejsca w miejsce. Jest Polska, Rosja, Niemcy. Ma to swój urok, dowiadujemy się co nieco o obywatelach poszczególnych państw i ich życiu. Ciekawym pomysłem jest też narracja z dwóch punktów widzenia: Anny i Struny.

Nie potrafię jednoznacznie stwierdzić, czy książka mi się podobała. Na pewno fabuła jest przemyślana, wszystkie wydarzenia prowadzą w końcu do spotkania głównych bohaterów. Według mnie, gdyby usunąć wątek miłosny, mogłaby pozostać świetna lektura o życiu w murach zakładu psychiatrycznego. Gdyby z kolei usunąć Pankow, a skupić się na dwojgu kochanków, byłby dobry romans. A razem jakoś to wszystko mi nie współgra.

Recenzja opublikowana na DlaLejdis.pl

"Skazani za pożądanie", Roxanne St. Claire, Prószyński i S-ka, 2012.

Vanessa Porter to piękna, inteligentna biznes woman. Jest silna i twarda, jednak w jej życiu brakuje miłości. Zarówno tej partnerskiej, jak i matczynej czy siostrzanej. Jedyny jej przyjaciel to Clive, który wyjechał na urlop, ale zbyt długo nie wraca z wakacji. Któregoś dnia zmartwiona Vanessa pakuje manatki i wyrusza na poszukiwania zaginionego kolegi. Traf chce, że ona sama również jest poszukiwana… i to nie przez byle kogo.

Odnalezienie Vanessy nie sprawia Wade’owi większych problemów, jako prywatny detektyw potrafi odnaleźć wszystkich, choćby ukryli się na końcu świata. Początkowo Vanessa nie jest zadowolona z nowego towarzysza podróży, ale jak tu się gniewać, kiedy seksowny, muskularny mężczyzna o błękitnych oczach proponuje prywatną ochronę i odnalezienie zaginionego przyjaciela kobiety.

Trudno określić, czy „Skazani za pożądanie” jest bardziej kryminałem, czy romansem. Angielski tytuł  „Then you hide” bardziej pasuje do treści i wskazuje na kryminał, jednak polska okładka świadczy o historii miłosnej. Według mnie przeważa aspekt kryminalny, chociaż kolejne ofiary nie wzbudzały emocji, a odkrywanie faktów nie było zaskakujące, wielu rzeczy można było się domyślić jeszcze zanim autorka przedstawiła kolejne informacje. Nie przeszkadzało to jednak w czerpaniu przyjemności z czytania o uniesieniach miłosnych Vanessy, która przecież była spragniona miłości jak nikt inny. Nie ważne, czy potrafiła oddzielić prawdziwe uczucie od pożądania. Roxanne St. Claire  na przykładzie Vanessy pokazała, jak bardzo jesteśmy uzależnione (nie materialnie!) od facetów. Pyskata, twardo stąpająca po ziemi bohaterka książki potrafiła zmięknąć pod wpływem błękitnych oczu, chyba każda z nas zna ten rodzaj uległości. Czy Clive wypełni to miejsce w jej życiu, które powinna zająć miłość?

Vanessa jest bardzo uległa, i to właściwie ona inicjuje to, co jest nieuniknione. Sporo scen seksu, czasem romantycznego, czasem drapieżnego, ale nie tylko na tym opiera się cała opowieść. Pamiętajmy, że Vanessa i Wade najpierw byli kompanami w poszukiwaniu zaginionego przyjaciela, dopiero później ulegli pożądaniu.

Kryminał z mocnym zabarwieniem erotycznym. Zwolenników krwawych zagadek może lekko irytować nadmiar scen łóżkowych, natomiast fanki romansów mogą być znużone kolejnymi etapami poszukiwań Clive’a. W rezultacie powieść Roxanne St. Claire ani mnie nie ziębi, ani nie parzy. Nie zrobiła na mnie piorunującego wrażenia, być może sięgnę po „Sądzonych za namiętność” jej autorstwa, aby móc powiedzieć coś więcej o jej twórczości.

Recenzja opublikowana na DlaLejdis.pl